przyroda

Karkonosze to oprócz pięknych krajobrazów także wielki rezerwat przyrody. W 1959 roku utworzono tu Karkonoski Park Narodowy, który obejmuje 5,5 tysiąca ha, zarówno po polskiej jak i czeskiej stronie Karkonoszy. Ochroną ścisłą objęto 1710 ha.

Roślinność Parku jest bogata i ma wyraźny charakter piętrowy, typowy dla wysokich pasm górskich. Oprócz regla dolnego (500 - 1000 m n.p.m.) i regla górnego (1000 - 1250 m n.p.m.) występuje piętro kosodrzewiny (około 1250 -1300 m n.p.m.) oraz powyżej strefa skalna roślinności alpejskiej. Najbardziej wartościowe z przyrodniczego punktu widzenia są tereny piętra subalpejskiego (1250-1450 m n.p.m.). Oprócz zarośli kosodrzewiny występują tu m.in.: liściaste zarośla brzozy karpackiej i wierzby lapońskiej, ziołorośla, traworośla, zbiorowiska z licznym udziałem wietlicy alpejskiej, a także zbiorowiska źródliskowe i torfowiskowe. Do najbogatszych florystycznie fragmentów Parku należą kotły polodowcowe, na dnie których wśród okazałych powierzchni ziołorośli występują: modrzyk górski, miłosna górska, jaskier platanolistny, ciemiężyca zielona. Zbocza porastają trawy z zawilcem narcyzowym i sasanką alpejską. Wzdłuż potoków rozwijają się zbiorowiska źródliskowe i torfowiskowe z bartsją alpejską, gnidoszem sudeckim i czosnkiem syberyjskim. Fenomenem przyrody są wysokie torfowiska subalpejskie na Równi pod Śnieżką oraz pod Mumlawskim Wierchem z maliną moroszką i wełnianeczką alpejską. W piętrze alpejskim - powyżej 1450 m n.p.m. występują murawy z sitem skuciną i jastrzębcem alpejskim, porastające zbocza Śnieżki. Na terenie Parku opisano 900 gatunków roślin, w tym gatunki będące reliktami epoki lodowcowej, m.in.: skalnica śnieżna, gnidosz sudecki, wierzba lapońska, malina moroszka. Niegdyś w Karkoszach zamieszkiwały duże drapieżniki m.in. niedźwiedzie, rysie, żbiki, wilki, orły i puchacze. Niestety wskutek działalności człowieka zastały one zupełnie wytrzebione. Pośród większych ssaków w Karkonoszach spotkać można jelenie, sarny, lisy, łasice, borsuki, dziki a także sprowadzone z południa Europy muflony. Przedstawicielem alpejskiej fauny jest ryjówka górska.

Wśród ptaków znaleźć można cietrzewie, głuszce, sowę włochatą, dzięcioł czarnego a także bardziej pospolite zięby i mysikróliki. Jedyną w swoim rodzaju atrakcją ornitologiczną stanowi 67 stawów rybnych między Cieplicami a podnóżem Karkonoszy. Stawy te, założone w średniowieczu przez cieplickich cystersów, stały się naturalnym składnikiem krajobrazu, wykształcając bogatą biocenozę, co sprzyja występowaniu tu największego w Sudetach zespołu wodnego ptactwa. Stawy te stanowią również ważną stację odpoczynkową na wielkiej trasie ptasich przelotów. W polskich Karkonoszach szczególnie zaznacza się jesienny przelot ptaków. Najwięcej wędrownych ptaków można zobaczyć we wrześniu i październiku. Rekordowa liczba zaobserwowanych pod Szrenicą, w ciągu jednego dnia, ptaków wynosi 17 tys. 940 sztuk. Ptaki te najczęściej kierują się w kierunku południowo-zachodniej Europy i zachodniej części Morza Śródziemnego. Aby zobaczyć tysiące ptaków zasłaniających niebo w jednej chwili, najlepiej obserwować niebo wczesnym rankiem, wtedy to ci skrzydlaci wędrowcy najczęściej przelatują nad wierzchami Karkonoszy.

Najmniejsze okazy fauny to pstrąg występujący coraz częściej górskich potokach. W cienistych, wilgotnych miejscach niższych obszarów przedgórza można zobaczyć piękną czerwono-pomarańczową salamandrę.